چرا و چگونه نویسنده شدم؟

چرا و چگونه نویسنده شدم؟

تصمیم گرفتم خاطرات رفتنم را به سمت نویسندگی به شکل سریالی بنویسم و منتشر کنم.
این نوشته‌ها را به عنوان تکلیف شب در قالب گزارشِ نیکِ مدرسه نویسندگی می‌نویسم. یک نسخه را در اینجا و نسخه دیگر را در کانال کشکول خاطرات در پیام‌رسان «بله» منتشر می‌کنم.
امروز اولین قسمت از خاطرات «چرا و چگونه نویسنده شدم» را می‌خوانید؛ با این توضیح که در نگاه من، “نویسنده کسی است که دست‌کم روزی هزار کلمه می‌نویسد”.
با این آرزو که خاطرات من کمک کند به هرکسی که آن را می‌خواند تا کم‌کم به نوشتن علاقه‌مند شود، و با نوشتن به آرامش و التیام برسد.

چون به درخواست استاد کلانتری، مدیر مدرسه نویسندگی، آزادنویسی می‌کنم، تلاشم بر سرعت و تداوم در نوشتن است. پس زمانسنج را روی یک پومودورو (25 دقیقه) کوک می‌کنم و حین نوشتن ویرایش نمی‌کنم. کلماتم را همان‌طور که برای یک دوست بیان می‌کنم، پشت سر هم می‌نویسم و اگر تغییری اتفاق بیفتد در بازخوانی خواهد بود.
اما قبلش بگویم که من صبح زود و آخر شب را برای نوشتن، بخصوص آزادنویسی ترجیح می‌دهم. صبح بعد از بیدار شدن، بیشتر اوقات صفحات صبحگاهی را و شب قبل از خواب، گزارش کوتاهی به قدِ یک صفحه سررسید در دفترم می‌نویسم.
راستش را بخواهید بازخوانی و ویرایش برای من کار راحتی نیست. از این نظر که باید دوباره چشم به گوشی بدوزم و نور آن اذیتم می‌کند. الان دارم به صفحه‌کلید نگاه می‌کنم تا کمترین اشتباه تایپی را داشته باشم. اما نمی‌شود همین نسخه خام را بفرستم. اگر کلمه‌ای را غلط بنویسم و در ساخت‌وپرداختش ایرادی باشد، احساس خوشایندی ندارم. پس بعد از آزادنویسی یک بار دیگر مرور می‌کنم و بعد در گزارشِ نیک و کانالم منتشر می‌کنم.

برگردیم به سر خط موضوع: چرا و چگونه نویسنده شدم؟

به چند دلیل؛ اول از همه نوشتن را بیشتر از خواندن دوست دارم. این علاقه برمی‌گردد به دوران مدرسه و نوشتن انشا و خواندن آن در کلاس و تشویق معلم و بچه‌ها و ادامه نوشتن و شرکت در جلسات انجمن ادبی دانشگاه.
اما، دلیل مهم‌ترِ نوشتنم برمی‌گردد به زمستان ۱۴۰۰، زمانی که برای مداوای شانه فریزشده دربه‌در دنبال درمان بودم. کارم به اُزن‌تراپی و فیزیوتراپی کشیده بود. درد شدیدی در ناحیۀ شانه و دست راست داشتم و دردش آرام نمی‌شد. بعد از دو جلسه ازن‌تراپی و بیست جلسه فیزیوتراپی، یک روز رفته بودم منزل خواهرزاده‌ام تا کمی روانم را بکاود تا بلکه عقده‌گشایی شود و گره از شانه‌ام باز شود.
حین گفت‌وگو گفت: «خاله، تو یک زمانی می‌نوشتی، شعر می‌گفتی، چی شد، چرا دیگه نمی‌نویسی؟ بیا و نوشتن رو امتحان کن.»
گفتم: «بعدِ ازدواج چنان سرگرم خانه‌داری و بچه‌داری و مهمان شدم که دفتر و دستکم را هم توی اسباب‌کشی‌ها گم کردم.»
گفت:«اشکالی نداره، دخترم یک صفحه‌ای در اینستاگرام دنبال می‌کنه، به نام مدرسه نویسندگی شاهین کلانتری. گویا کلاس آنلاین هم داره. توی اینستاگرام جست‌وجو کن، حتماً می‌بینی و علاقه‌ات دوباره برمی‌گرده و رغبت پیدا می‌کنی بنویسی. دوران بازنشستگی بهترین فرصت برای رفتن به سمت علاقه‌هاست. حالا هم که بیکار هستی، بیشتر فرصت برای نوشتن داری. نوشتن به انسان آرامش میده.»
بعد از خداحافظی و برگشتن به خانه، اولین کاری که کردم جست‌وجوی مدرسه نویسندگی شاهین کلانتری بود. یافتم و یادم نیست آن روز چند پست در اینستاگرامش بود. رفتم به اولین پست. یک سری جمله قصارها و به قول خودشان گزین‌گویه بود.
به‌قدری از این جملات خوشم آمد و از خواندنشان لذت بردم و غرق در این صفحه شدم که نمی‌دانم کی به آخرین پیام رسیدم؟!
زیر بیشتر این پست‌ها کامنت گذاشتم و نوشتم: «جانا سخن از زبان ما می‌گویی!»
بعد از آن از طریق لینک به کانال تلگرامی پیوستم و در کارگاه تمرین نوشتن شرکت کردم. با نردبان نویسندگی آشنا شدم و همراه استاد و بقیه شرکت‌کننده‌ها از پنج پله نردبان، از بالا به پایین آمدم. کم‌کم به ذهنم رسید این نظرم را در کامنت‌ها بنویسم که بالا رفتن از نردبان حس بهتری دارد، تا پایین آمدن از آن. این شد که تا سیزدهمین کارگاه پیش رفتم و از پنج پله نردبان بالا رفتم و تمرین نوشتن کردم.

کلمه امسالم، خاطره‌نویسی است. خوشحالم این کلمه را انتخاب کردم. شاید به این دلیل که هزاران خاطره دارم که در سرم می‌چرخند و بیرون نمی‌آیند، یعنی کسی را ندارم که برایش بازگو کنم. بنابراین خاطراتم را روی صفحاتی از ورد، کاغذ کاهی و گاهی در دفتر سررسیدم می‌نویسم.

داشتم می‌گفتم چه شد که به سمت نویسندگی کشیده شدم و به جایی رسیدم که با یک لینک به کانال مدرسه نویسندگی شاهین کلانتری پیوستم و در کارگاه‌های تمرین نوشتن عصرهای جمعه، ساعت ۱۷ تا ۱۹ با دوستان علاقه‌مند همراه شدم.

راستش چون شانه فریزشده‌ام با نسخه دکتر سودآوری و جلسات فیزیوتراپی کمی بهتر شده بود و دستم بیشتر از سی سانت بالا می‌رفت، به خودم اجازه دادم بنویسم. آن موقع لپ‌تاپ نداشتم. با یک گوشی سامسونگ وارد کارگاه می‌شدم و در دفتری که به همین امر اختصاص داده بودم می‌نوشتم. کجا؟ در اتاق دختر بزرگم روی صندلی میز کامپیوترش می‌نشستم و با کارگاه همراه می‌شدم. دخترم ۱۹ مردادماه همان سال مهاجرت کرده بود. مدت‌ها بود دلم راضی نمی‌شد درِ اتاقش را باز کنم مگر وقتی که برای کارگاه آنلاین شدم و مجبور بودم جای خلوتی داشته باشم.

این کارگاه اولین کمکی که کرد، عادی شدن ماندن در اتاق خالی دخترم بود. این که بتوانم یکی دو ساعت غرق در کلاس باشم و به نبود دخترم فکر نکنم. برای خودم چایی می‌ریختم و با یک بیسکوییت جلوی میز کامپیوتر روبه‌روی تخت دخترم می‌نشستم.

با هر تمرینی که می‌نوشتم گرهی از شانه‌ام باز می‌شد. مخصوصاً نوشته‌هایی که در قالب خاطره بود و با یک موضوعی به خاطرات دخترم وصل می‌شدم. هم گریه می‌کردم هم می‌نوشتم. گریه‌هایی که قبلاً بغض شده بودند تا دخترم نبیند. و کم‌کم دو سه ماه بعد رفتنش همین بغض‌ها و حسرت‌ها در شانه‌ام لانه کردند و دستم را از کار انداختند.

حالا با نوشتن کم‌کم عقده‌گشایی می‌شد و بازگویی باعث می‌شد از این سوگ بگذرم. با کلمه سوگ به این معنا امسال در وبیناری آشنا شدم؛ که هر از دست دادنی، سوگ محسوب می‌شود. و سوگ لزوماً به فوت و از دست دادن نزدیکان و عزیزان اطلاق نمی‌شود. بلکه جدا شدن و دوری از عزیزان هم دورانی دارند و سوگ پنهان نامیده می‌شوند. مثل ازدواج و رفتن فرزندان از خانه و تنهایی که سوگ محسوب می‌شود و باید با آگاهی دوره‌اش طی شود.

خلاصه با کلماتی که می‌نوشتم به نوعی سوگواری می‌کردم و اشکی که از چشمانم می‌چکید برای من نقش قرص مسکنی را داشت که به تأخیر افتاده بود.

این کارگاه‌ها ادامه داشت تا رسیدیم به کارهای عید. همین‌طور که کار می‌کردم، همسرم گفت: «انگار درد دستت کم شده که باز افتادی به کار نظافت؟!»

تا این را گفت، یادم آمد دستی که بالا نمی‌رفت حالا آزاد شده و درد ندارد… با خوشحالی حرفش را تصدیق کردم و گفتم: «راستی دردی ندارد و بالا می‌رود!…»

صدای تایمر گوشی می‌آید. همین‌جا خاطره را با شما تنها می‌گذارم و شما را به خدا می‌سپارم، تا بعد…

مهتاب صادقی

به اشتراک بگذارید

عضویت در خبرنامه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست های مرتبط