دوباره شروع کن!

معجزه‌ی نوشتن

 

   نیمه‌ی دوم سال 1400، از نظر جسمی و روحی فرسوده بودم. شانه‌ی راستم به‌شدت درد می‌کرد. دامنه‌ی حرکتی دستم به 30 درجه رسیده‌ بود و بالاتر نمی‌رفت.

کارها را با دست راست به‌سختی انجام می‌دادم. از طرفی دل‌تنگ دختر بزرگم بودم و دوری از او خواب شبانه را از من ربوده بود.

بعد از چند نوبت مشاوره با اورتوپد و مصرف دارو در یکی از روزها که از مرکز فیزیوتراپی مهرگان بیرون می‌آمدم، دوست دوره دانشگاهم را دیدم .

خوش‌وبش‌ کنان و قدم‌‌زنان نقل خاطرات کردیم. تا قصه‌ی رنجوری‌ من را شنید، به دل‌جویی گفت: «پیشنهاد می‌کنم برای بهبودی، به جای نگرانی سرت را با نوشتن گرم کنی!»

گفتم: «دست راستم مشکل دارد، نمی‌توانم بنویسم.»

گفت: «جسم تابع روح است. مغزت را با کلمات گرم کن. به مأیوس کننده‌ها اجازه جولان نده! مطمئن باش هرشانه‌‌ی‌ یخی با گرمای نوشتن آب می‌شود. اگر بنویسی حواست از موضوع پرت و درد شانه‌ات به‌تدریج خوب می‌شود.»

گفتم: «با شیوع ویروس منحوس کرونا دو سال است خانه‌نشین شدیم دل و دماغی برای نوشتن نمانده، ذهنم خشک شده نمی‌دانم از چه و که و کجا بنویسم؟»

گفت: « مدرسه‌ی نویسندگی شاهین کلانتری را در گوگل جستجو کن! چگونه نوشتن را آموزش می‌دهد.

مطمئنم نوشتن برای تو نوعی درمان است.»

 گفتم:«یعنی می‌گویی، دوباره راه درس و کلاس و مدرسه را پیش بگیرم؟

13سال پیش به خاطر خستگی‌ و قدوم دیر هنگام پسرم، تقاضانامه‌ی بازنشستگی را پرکردم و پیش از موعد بازنشسته شدم. دیگر شوق مدرسه رفتن ندارم.»

گفت: «این مدرسه با آن مدرسه فرق دارد. در این‌جا، ترس از تاخیر و چشم غره‌ی مدیر نداری، برگه غیبت و کسر حقوق هم برایت پر نمی‌شود.

خانه‌ات آسوده نشسته‌ای نیازمندی‌هایت را دنبال کرده، نیاموخته‌ها را می‌آموزی.»

بعد از خداحافظی، به محض رسیدن به خانه، وای‌فای را روشن و صفحه شاهین کلانتری را در اینستاگرام جستجو کردم.

اولین‌پست‌های این صفحه به جمله‌قصارها از بزرگان ایران و جها ن آراسته بود. جمله‌قصارها چنان روح‌بخش، پیراسته و جذاب بود که دلم یک‌جا به کمند کلمات صید شد.

 شروع دوباره

من آن روز از پنجره‌ی اینستاگرام به سایت مدرسه‌ی نویسندگی شاهین کلانتری راه پیدا کردم و جذب کارگاه‌های تولید محتوای ایشان شدم که بعدها به نام «کارگاه تمرین نوشتن»، شهرت یافت.

شاید بپرسید، چرا تولید محتوا؟

  برای حضور در  کارگاه تمرین نوشتن، نیازمند انتشار محتوا در صفحه‌ی اینستاگرام بودم.

جمعه‌ها ازساعت 5 تا 8عصر، سه‌ساعت پای سیستم، به صحبت‌های استاد گوش می‌دادم، تمرین‌ها را یکی‌یکی انجام داده از پله‌های نردبان نویسندگی بالا می‌رفتم.

پله‌های نردبان نویسندگی را با ضرب‌در علامت می‌زدم و ده تمرین را بعد از انجام، تیک زده، از 1 تا 10 به عملکردم، نمره می‌دادم.

بازی جذابی بود. باهم‌نویسی‌، مثل یک دورهمی شیرین شوق نوشتن را در من افزوده، از دردهایم کم می‌کرد.

 تمرین‌های هفتگی، ذهن خشکیده و انگشتان کرختم را برای نوشتن به حرکت در‌می‌آورد.

در کارگاه‌ تولید محتوا، با کتاب‌هایی آشنا شدم که تا آن زمان اسمی از آن‌ها نشنیده بودم. یکی از آن‌ کتاب‌ها، «راه هنرمندِ » خانم جولیا کامرون بود.

کتاب راه هنرمند را از کتابخانه به امانت گرفته، با طرز نوشتن صفحات صبحگاهی آشنا شدم.

 صفحات صبحگاهی، افکار منفی و نشخوارهای ذهنی مرا تخلیه می‌کرد.


نوعی خودگویی بود که صبح‌های زود پس از بیدارشدن، سه صفحه در دفتر می‌نوشتم.

این نوشتن مثل انشاهای دبیرستان نبود. تعریف و تقبیح نداشت. نمره و تجدیدی در کار نبود، نگاه سرد معلم و پیس‌پیس بچه‌ها، ضدحال نمی‌زد این بار خودم از خودم، برای خودم می‌نوشتم.

بعضی از نوشته‌ها دردآور بود. کلمات راه گلویم را می‌بست، چشمانم گرم و اشک هایم سرازیر می‌شد، اما به نوشتن ادامه می‌دادم.

در دلم شکرگزار لحظه‌های شفابخش قلم بودم امید به بهبودی، اشتیاقم را به نوشتن بیشتر می‌کرد.

سه ماه از نوشتن صفحات صبحگاهی می‌گذشت. صبح‌های خیلی زود می‌نوشتم تا طلوع آفتاب، گویی نوک قلم نه بر دفتر، که نشتر به زخم‌هایم می‌زد و عفونت‌های دمل‌گونه را کلمه‌به‌کلمه می‌شکافت و شفای قلم آغاز می‌شد.

بعد از مدتی متوجه بهبود دست راستم شدم، شانه‌ی یخی‌ام آب شده و حرکت طبیعی دستم برگشته بود.

به پیشنهاد یکی از دوستان به چالش دویست‌روزه‌ی تولیدمحتوا در اینستاگرام پیوستم.

هرروز انتشار یک‌پست در اینستاگرام، سرم را گرم مطالعه و نوشتن می‌کرد.

نوشتن از دردها، موجب برون‌ریزی و التیام زخم‌های کهنه می‌شود.

بماند که گاهی غذای روی اجاق می‌سوخت، یا آب کتری خشک می‌شد، در عوض نوشتن مرا سیر می‌کرد و شفا می‌داد.

بعد از سال‌ها دوری، به نوشتن روی‌آورده‌بودم. برای تولیدمحتوای مفید به مطالعه‌ی منظم نیاز داشتم. نظم در مطالعه‌ی روزانه، ذهنم را شفاف، قلمم را روان و فکرم را روشن می‌کرد.

  فایده‌‌های نوشتن:

می‌خواهم در این‌جا از تجربیات خودم در فواید نوشتن برایتان بنویسم.

 نوشتن بی‌قیدوشرط، یا همان آزادنویسی که نوشتن آزادانه از هرجایی و هرکسی است تاثیرات بسیاری دارد.

در اینجا تاثیرش را در باره‌ی خودم نوشتم، مطمئنم به مرور بر این لیست افزوده خواهد شد:

1- اولین و شیرین‌ترین فایده‌ی نوشتن برای من، پس از اقدامات پزشکی، بازیابی سلامتی دستم بود.

مشکل شانه‌ی فریزشده‌ی من، مدتی بعد از آزادنویسی و نوشتن صفحات صبحگاهی، بهبود کامل پیدا کرد و دامنه حرکتی‌ دستم به روال قبل برگشت.

2- دومین فایده‌ی نوشتن برای من، قرار گرفتن در مسیر طولانی، مورد نیاز و تلخ‌وشیرین خودشناسی است.

من با نوشتن یک‌سوال و صدجواب،( یکی از تمرین‌های کارگاه تولید محتوا)، قدم در مسیر خودشناسی گذاشتم. متوجه واقعیت تلخ دوری از خودم شدم، درد فراق از خود.

خودشناسی مسیری است که گام‌به‌گام ما را به دنیای درون نزدیک و از دنیای بیرون دور می‌کند.

3- سومین ثمره‌ی نوشتن برای من، برنامه‌ریزی و نظم‌دهی به کارهای شخصی‌ام بود. حذف و اضافه‌ها و اولویت‌بندی‌ها در این قسمت اتفاق می‌افتاد.

4-  من به کمک نوشتن، توانستم بر اهدافم متمرکز شوم و با تلاش به بخشی از هدف‌گذاری‌های سال 1401 اگرچه سخت و دیر، برسم.

عمده‌ترین تلاشم داشتن وب‌سایت و نوشتن در فضای آنلاین بود.

 تاکیدهای استادکلانتری برای انتشار نوشته‌ها در وب‌سایت، بعد از یک‌سال اثرش را بر ذهن مقاومم گذاشت و ذهن سخت‌گیر را مغلوب خود کرد.

توانستم در اسفند 1401، اولین نوشته‌ام را با عنوان «نامه‌ به انگشت‌های نویسای من»منتشر کنم.

  به یقین اگر توصیه‌های ایشان نبود، من این مکان آرام را برای نوشتن نداشتم.

از استاد کلانتری برای راهنمایی‌ها و کلام اثرگذارشان و از شما خواننده‌ی عزیر برای مطالعه‌ی نوشته‌هایم سپاس گزارم.

نقدها و پیشنهادهای سازنده‌ی شما را به دیده‌ی منت پذیرا هستم.

با احترام:

مهتاب صادقی

1402/2/9

به اشتراک بگذارید

8 پاسخ

  1. لذت بردم از نوشته قشنگتون عالی بود قلمتون سبز♥️🌱👌🏻

  2. وجودت مانا ، قلمت توانا،دستت نویسا و نوشته ات رهنما باد.موفق و سلامت باشی گلم.🌷💚

    1. سپاس برای این همه دعا و آرزوهای قشنگ، سایه ت برقرار عزیزم.

    1. سلام متقابل
      از حضورگرم و دعاهای خالصانه‌ی شما بی‌نهایت سپاسگزارم.
      برقرار باشید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست های مرتبط