این قسمت: سگهای ولگرد
✍🏻نویسنده: عباس صادقی

من کارمند سازمان تعاون روستائی بودم و در قوچان خدمت میکردم و در خیابان قائممقام و در یک خانه ویلایی پانصدمتری سکونت داشتم از یک زمین دو هزار متری متعلق به حاج حسن، پدر خانم قویبنیه و باصفایم.
دیگر اسب تندباد ورزشِ دو را به زیر ران داشتم.
هر روز صبحِ خیلی زود به اتفاق دوست و همکارم، آقای بیگلرزاده، مسافت ۱۵ کیلومتری قوچان_زوباران را به حال دو میرفتیم و برمیگشتیم.
یک روز صبح در حدِ فاصل بین پل اترک و میدان فلسطین، به گروه چند نفرهی آقای هنری رسیدم. ضمن خوشوبش پرسیدم: «آقای هنری، چند وقت است ورزش را شروع کردهای؟» با خنده گفت: «دو سال.»
پرسیدم: «چرا ورزش؟»
گفت: «مریضاحوال شدم و خیلی چاق، از دکتر و دوا و درمان خسته شده بودم، بهتر دیدم به جای رفتن به مطب دکترها به مطبِ طبیعت مراجعه کنم، تا رسیدم به جائی که میبینی.»
در حال نیمدو زیرچشمی نگاهش کردم اثری از چاقی نبود.
موهای فلفل نمکی و تناسب اندام، او را مردی سالم و سرحال معرفی میکرد.
روش شتر آهسته میرود شب و روز را، در برنامه ورزشی خود داشت، نه خیلی تند و نه کند.
آقای هنری در عین کهولت هنوز هم در قوچان پیادهروی میکند و با ۳۵ سال قبل تفاوت چندانی نکرده است.
زمستان و تابستان، برف و باران، وقفهای در هدفی که داشتم ایجاد نمیکرد، به حدی توان فیزیکی و گنجایش ریههایم بالا رفته بود که از خانه تا اُلنگِ مِزرج، با عبور از هفتتپه یکنفس میدویدم.
بهسرعت وزن کم میکردم و محیط شکم فروکش میکرد و تناسب اندام ظاهر میشد و سایز شلوارم به ۴۲ رسید، برابر اندازه محیط پا. ظرف یک سال ۱۳ کیلو وزن کم کردم و رسیدم به ۷۵ کیلو.
حس خوبی نسبت به خودم و دیگران پیدا کردم.
چربیهای دور شکم، اسید معده، ترش کردنهای مکرر، سردردهای مزمن، بدون استفاده از دارو دامنکشان از من دور شدند، بدون صرف هزینهای.
دوست عزیزم، در هر سن و سال و مقام و منصبی هستی، ورزش را شروع کن که دیر میشود.
زمان به خاطر من و شما منتظر نمیماند.
” این قافله عمر عجب میگذرد
دریاب دمی که باطرب میگذرد”
شهریور سال۶۸، طبق سنوات قبل، به مشهد رفتیم.
یک سال از شروع فعالیت ورزشیام گذشته بود. دیگر آن مردِ میانسال بیرمقِ سال گذشته نبودم، مثل یوزپلنگ جستوخیز میکردم.
به سرعت دور پارک را استارت زدم و در فاصله ۱۵ دقیقه دور پارک را تمام کردم و در دورهای بعدی زمان را به ۱۲ دقیقه تقلیل دادم.
در آنروز در ۴۱سالگی، هفت دور پارک را دویدم و رکوردی به جا گذاشتم که هیچ وقت نتوانستم ارتقا بدهم.
زمان هم چنان بیوقفه، میگذشت و من به دوران بازنشستگی نزدیک میشدم.
سال ۷۰ به ریاست سازمان رسیدم و هم زمان مدیرعامل اتحادیه بودم.
کار طاقتفرسای دومسئولیتِ مهم و خطیر را، به دلیل توان فیزیکی و برخورداری از سلامتِ ناشی از ورزش بهخوبی انجام میدادم.
صبح یک روز بهاری، به قصد زوباران، از خانه خارج شدم. بعد صدمتر پیادهروی، شروع کردم باسرعت به دویدن، مدتی نگذشت، رسیدم به محدوده پادگان.
از دور، حدود یک کیلومتر فاصله چشمم به سازهای افتاد مثل برج دیدهبانی. تصمیم گرفتم بازدیدی از آن جا داشته باشم.
ساختمانهای قدیمی و حتی مخروبه حس خاصی در من به وجود میآورد و در عالم خیال به گذشته سفر میکردم و خودم را کنار بنّا و کارگری که برج را ساخته بودند، حس میکردم.
دقایقی بعد به آنجا رسیدم. پس از یک بازدیدِ اجمالی، از مسیری برگشتم که آشغالهای شهری را آنجا تخلیه میکردند.
سرعت گرفتم از آنجا دور بشوم که ناگهان با یک صحنه استثنائی و ترسناکی روبرو شدم؛ یورش چندین سگ ولگرد که سرگرم تهمانده سفره آدمها بودند، با سرعتی مضاعف ناشی از ترس، دویدن که نه، شروع به فرار کردم.
سگهای ولگرد که همیشه مورد بیمهری آدمها هستند، به سرعت و با عوعوی وحشتناک به تعقیب من پرداختند.
مسابقهای بود بین من و سگهای لاغراندام، گرسنه و خشمگین از بنیآدم.
من از ترس جان میدویدم آنها از روی نفرت.
تا اینجا کفه ترازو بین ما برابر بود، ترس و نفرت.
سرعت من بیش از حد توانم بود و احساس میکردم چیزی نمانده سگها به من برسند.
در حال دو، نیمنگاهی پشتِ سر انداختم. چیزی نمانده بود مثل سفره صبحانه جلوی سگها پهن شوم که در آن گیرودار فکری و جسمی، خاطرهای از کتاب شرلوک هولمز، کارآگاه بین المللی، به یادم آمد.
در آن کتاب نوشته بود: «اگر دچار حمله سگی شدید، به طرفش برگردید و به حالت تسلیم روی دو زانو بنشینید.»
هیچ چارهای برایم نمانده بود، سگهای ولگرد میرسیدند و مرا بشدت زخمی میکردند.
با سرعت نور تصمیم گرفتم، رو به سگها به حال ادب به زانو درآمدم.
به نظر شما چه اتفاقی افتاد؟ …
در کمال حیرت دیدم سگها با همان سرعتی که میآمدند، ناگهان در یک لحظه
در چندقدمی من ترمز کردند. صحنه جالبی بود؛ چندین جفت چشم کنجکاو به من که ترس در صورتم موج میزد خیره شده بودند.
چشمان آن آوارههای گرسنه خالی از نفرت بود. قدری سروصدا کرده و بعد به آرامی برگشتند به سوی پسمانده ما آدمها.
قد راست کردم. میلی به ادامه راه نداشتم.
به خودم و سگها فکر میکردم که چرا ایستادند و به من حمله نکردند!؟
سگهای آواره، گرسنه و شاید مریض که ترحم کردند و شکار سهلی را رها کرده و به مزبله خود برگشتند.
به راه افتادم نه با دو، بلکه قدمزنان، متفکر و متعجب.
از نانوائی برغمدی که هنوز هم به دست بچههایش اداره میشود، دو نان سنگک گرفتم و برگشتم به خانه.
حیوانات برای ادامه زندگی به ما نیاز دارند، خصوصا آنهائی که داغ ولگردی به پیشانی دارند.
سگهای خانگی که بیش از فرزندان خرج دارند، مرتبا حمام میگیرند، به دامپزشک برده میشوند، از غذاهای مخصوصِ سگهای نازپرورده میخورند. چه فرقی با همنوعان ولگرد و زبالهگرد دارند؟
البته اگر به جای توجه هدف تیر قرار نگیرند.
زمستان سال ۷۲ با کوهنوردان تربیتبدنی قوچان، تصمیم گرفتم به ارتفاعات بینالود صعود کنم.
به چهل و پنج سالگی رسیده بودم. سن پختگی، تجربه و تکامل جسمی و روحی، سنی که انسان کمتر اشتباه میکند و بر اساس فکر و اندیشه عمل میکند.
صبح یکی از روزهای اسفندماه سال هفتاد و دو، با مینیبوس تربیت بدنی به همراه آقایان: منفرد، حیدرمزرجی، میرزائی، غلامی و تعدادی که نامشان یادم نمانده به قصد ارتفاعات بینالود به چناران و روستای زیبا و پر از نور چراغانی فریزی وارد شدیم…




4 پاسخ
دست مریزاد 🌱 🕊️ عالی بود 👌🏻
از مطالعه و بازخوردتان سپاسگزارم.
همیشه خاطرات ورزشی زیبا و تاثیر گذار است. خصوصا اگر این گونه خاطرات را سادگی و صداقت قلم یک ورزشکار ظاهراً آماتور ولی در واقع حرفه ای همراهی کند. آن شاء الله موفق باشند.
درود بر شما برادر گرامیم، سپاس از همراهی تان